● ديشب با دوستان رفتيم سينما فيلم 10 کيارستمي را ديديم. فيلم خوبي بود. ظاهري داشت که موضوعش حقوق خانم ها در ايران بود. احتمالاً طبق معمول فيلم هاي کيارستمي، باطني هم داشت که به فهم من قد نمي داد. برداشت من اين بود که به نوعي مي خواست بگويد تا خانم ها خودشان به فکر خودشان نباشند يا به عبارتي تا خودشان خودشان رو دوست نداشته باشند، نبايد انتظار داشته باشند کسي (به خصوص از آقايون) به فکر آن ها باشد يا مشکلات شان را حل کند. نه به طور مطلق ولي تا حدود زيادي با اين ايده موافقم.
خوشبختانه چند سالي ست که حرکت ها و مطالبات فمينيستي در ايران ديده مي شود. آن چه مايهُ تأسف است اين است که بسياري از حرکت هاي فمينيستي خانم هاي ايران که بايد به نوعي به بررسي و ارائه راه حل براي مشکلات خانم ها بپردازد، به سياه نمايي رفتار و افکار آقايان مي پردازد. مطلبي که به فرض اثبات هم هيچ فايده اي ندارد.

مدت ها بود سر و صداي ترافيک تهران از خاطرم پاک شده بود. با ديدن اين فيلم همان حالت عصبي گير کردن تو ترافيک برگشت. اصلاً اين فيلم هاي کيارستمي يکي از مشخصاتش اين است که آدم را رواني مي کند.
□ نوشته شده در ساعت 3:37 PM توسط ايمان